Het moet een jaar of negen geleden zijn dat ik voor de eerste maal langs de Open Dicht Bus liep. En er stopte, rondkeek, voor weinig een boek kocht en naar huis ging.

En een week later weer terugkwam. Heen en weer. Ik kreeg Bukowski in mijn handen gedrukt, Burroughs, Celine, Fante, Boon, Lanoye. Verslond en vergaapte. Nam Art Pepper mee naar huis, en Mal Waldron, allerhande Folkwayswonders. De oogst was bijna altijd rijk en voedzaam, de colleges en anekdotes van Sjef talrijk en amusant. Bewondering voor die vrijstaat waar altijd mooie muziek klonk; een gemoedelijke plaggenhut in de betonjungle.

Ergens in 2006: Sjef laat tussen neus en lippen door vallen dat hij een opvolger zoekt.

Ik verkeerde in de wat naeve veronderstelling dat er rijen dik stonden te wachten om zo een prachtig instituut over te nemen. Dat bleek niet zo te zijn.

Inmiddels, sinds april 2008, "the Driver of the Bus", en me terdege realiserend dat dit een prachtige en zinvolle manier is om bezig te zijn met pozie en literatuur; de plaatsen, de ontmoetingen en de uitwisseling van kennis. Geen goudmijn, nee helaas. Maar een verrijking, en of.